As Eiras no Camiño de Castela

"Cando no val de Laza o peliqueiro desce
dacabalo dos séculos e a neve,
a bolboreta abana as súas asas
entre choca e facianas engurradas.
A bolboreta morre aos poucos días;
galopa o peliqueiro decote
no val de Laza"
Vítor Vaqueiro, Informe da Gavilla

Chegamos a Laza coma forasteiros “maragatos” para saborear un bo anaco de Bica e pisar terras sanguentas, desexando subir ás Eiras, nunha vertixinosa paraxe onde o silencio e a soidade estoupa cos berros dos corvos e co asubío do vento. As Eiras é un fermoso lugar dentro das Terras de Monterrei que acouga o desconsolo dos peregrinos e enfeitiza a todo aquel ser que a visita. Forma parte da Vía da Prata e do antigo “Camiño de Castela”; un desaparecido tramo de intercambio mercantil con Castela. Na actualidade, somentes os peregrinos e os panadeiros, ousan pisar os vieiros desta fera e vertixinosa paraxe para saudar ós seus serenos veciños. Son eles os auténticos superviventes ó axetreo e á insostibilidade das vidas basura, de usar e tirar. Eles son os mestres da arte máis intelixente e máis tradicional; a sabiduría do minifundio e os contos a carón da lareira. Que As Eiras sigan a ser un recuncho a pé de camiño, nas ladeiras sanguentas da terra de Laza.